تا اینکه در تابستان سال 1374 زمانی که هفده سالم بود برای گذراندن
اوقات فراغت در یکی از کلاسهای عروسک گردانی فرهنگسرای امیر کبیر
ثبت نام کردم و با فضای تازه ای آشنا شدم که خیلی لذت بخش تر از فضای
یکنواخت , تکراری و بی هیجانی بود که تا آن زمان داشتم .فضایی که آدم
را وادار به فکر کردن و ایجاد خلاقیت می کرد و دو سال بعد, همزمان با
امتحانات نهایی سال چهارم دبیرستان از طرف معلمی که در آن کلاس با
هم آشنا شده بودیم به یک گروه تئاتر عروسکی که برای جشنواره
عروسکی آماده می شدند معرفی شدم و آغاز به کار کردم .
صحنه, اجرا و تماشاچی بی نظیر بود . کار کردن با عروسکهای نمایشی رو
دوست داشتم . بنابراین به دیپلم ریاضی که گرفته بودم هیچ اهمیتی ندادم و
تصمیم گرفتم با تمام تلاشم به این رشته ادامه بدم . اما آن اجرا . اولین و
آخرین تجربه تئاتر عروسکی من شد .
از طریق یکی از همان همکارهای گروه تئاتر عروسکی به خانم گلچهره
سجادیه که مشغول تشکیل یک گروه تئاتر بود و اجرای نمایش بود
معرفی شدم و همکاریم با آن گروه شروع کردم .
فضایی جدی تر , سنگین تر , پیچیده تر و عجیب , خیلی عجیب .
سه ماه تمرین و دوماه اجرا .
پنچ ماه کار کردن با یک گروه حرفه ای تئاتر با عث شد تا پیش خودم قسم
بخورم که تا آخر عمرم به کار تئاتر ادامه می دهم و همزمان و بازهم طریق
یکی از همکاران همان تئاتر عروسکی به یکی از تهیه کننده های گروه
کودک تلویزیون معرفی شدم و کار نوشتن من آن برنامه را هم شروع کردم
و پیش خودم فکر کردم خب می توانم هر دو کار را با هم انجام بدهم . بازی
در تئاتر و نوشتن برای تلویزیون . اما بازی در سریالهای تلویزیونی ,
هرگز !
طولی نکشید که یکی از همان کارگردانهای گروه کودک تلویزیون , اجرای
من را در آن نمایش دید و به من پیشنهاد بازی در سریالش را داد و من بعد
از دو هفته تردید پذیرفتم !
کارم را در تلویزیون با فعالیت در گروه کودک آغاز کردم و شدم عضو
جدایی نا پذیر خانواده تلویزیونی ها . در این بین در دو کار سینمایی هم
بازی کردم زیر نور ماه و نقش کوتاهی در فیلم سیندرلا و بعد بلافاصله به
آغوش تلویزیون بازگشتم .
زندگی در کنار خانواده ای که بسیار زیاد دوستشان داشتم و شغلی که با
اشتیاق و علاقه دنبال می کردم به بهترین نحو می گذشت .
تا اینکه در پائیز سال 1381 اتفاق عجیبی افتاد . بستن یک قرار داد جدید و
بازی در سریال طنز هر شبی به اسم "پاورچین" و آشنا شدن با .....
از قبل می شناختمش, دو سه سالی بود . اولین آشنائیمان در یک برنامه
ترکیبی بود به اسم گلخونه برای شبکه جام جم . سه سال قبل از پاورچین
و بعد از آن چند کار نصفه و نیمه که هیچکدام به مرحله تولید و پخش
نرسید .
اما این بار فرق می کرد .
مهراب قاسم خانی . همکار خوب و خوش اخلاق و صمیمی من . دیگر فقط
یک همکار نبود . خیلی عجیب بود یه حس عجیب ... یه حسی مثل تفاهم و
همفکری و اشتراک .
الان هم که چند ماه از زندگی مشترک من با آن همکار خوب و خوش اخلاق
و صمیمی می گذرد . بار ها شده که خاطراتمان را با هم مرور کردیم و هر
دوی ما حداقل از طرف خودم می گویم . خدا را شکر می کنم که همه
خوشبختیهای دنیا را یک جا به من هدیه کرده است
